Rauw, dorpje aan het meer, met de fietsattractie

Fietsattractie

Een heuse fietsattractie, die ook een eyecatcher vormt, aansluitend op de Limburgse attracties, Fietsen door de Bomen, en Fietsen door het water.

Vorm;

-         Fietsen onder water, door een tunnel of sleuf van glas ( uiteraard lokaal geproduceerd!), zodat je onder water kan zien. (eventueel kunst, zoals op de duikvijver)

-         Fietsen boven water, een spiraal, die over het water slingert, en twee kanten verbindt.

• ....

Ja, dat hebben ze al gedaan….warm water, iemand? ;-)

Het is een voordeel dat er een gelijkenis/aansluiting is. Hierdoor sluiten we immers aan bij een sterke toeristische regio, wat promotie bevordert, en een sterker product oplevert. 

Zelfs als we samen gaan met Limburg, zijn we nog heel klein. Mogen we de ambitie hebben om de fietsregio bij uitstek van Europa te worden? De troeven hebben we alleszins in handen.

( ter vergelijking;  oppervlakte Toscane 22.985 km², oppervlakte Vlaanderen 13.625 km² )

(aansluitend; Ik ving iets op van gesprekken tussen Mol en Bosland, over eventuele aansluiting. Ik kan alleen maar aanraden om dat te doen!)

Het is vanzelfsprekend dat dergelijke attractie heel wat bezoekers aantrekt, en dus economische activiteit genereert.

Het idee om een brug voor wandelaars aan te leggen kan ook, maar mijn ervaring leert dat de markt van de fietsers groter is dan wandelaars. Uiteraard kan een wandelattractie ook fietsers bekoren, mits er een aansluiting op het fietsknopennetwerk is.

Hopelijk blijft het niet bij dromen, en wordt er ook iets verwezenlijkt. Laat het kostenplaatje niet afschrikken. Beter een investering van 10 miljoen, die op termijn een return van 20 miljoen geeft, dan kleine, goedkope ingrepen, die geen wezenlijke bijdragen leveren aan onze lokale economie. (Fietsen door de bomen: 140 000 bezoekers in de eerste 2 maanden)

Mogen we nog wat verder dromen? Rauw, dorpje aan het meer.

Mol heeft veel water, maar ’t is zo moeilijk te zien, zeker als je niet van hier bent. Er zijn weinig plaatsen waar je de meren kan zien, en plaatsen om iets te drinken, of eten, laat staan overnachten, zijn er al helemaal amper.

Als kind, opgegroeid op ’t Rauw, vonden we onze weg wel naar ’t water…en werden we ook wel is weggestuurd door de politie omdat we blijkbaar ergens zaten waar we niet mochten zitten. 😉

Ook nu nog is er stedenbouwkundig amper contact tussen de put en de dorpskern.

Er is al even sprake van een ‘Toeristische toegangspoort tot de Molse Meren’

Misschien kan die in de buurt van de dorpskern, aan de waterkant, ontwikkeld worden? En daar rond dan een verdere ontwikkeling van wat zachte horeca. (enkele drank – en eetgelegenheden)

Heel het stuk, de strook langs het water, in het verlengde van de Sprietstraat, en de Pastorijstraat, zou ontwikkeld kunnen worden, als startpunt voor de fiets- of wandelattractie, Toeristisch onthaal/toegangspoort, horeca, beleving, een promenade langs en over het water en de fontein van Luigi!

Er zullen dan wat bomen moeten sneuvelen, en dat doet mij als natuurliefhebber ook pijn. Maar:

 -toeristische industrie is veel duurzamer dan andere industrieën.

- heel de ontwikkeling dient zacht te zijn, en met respect voor de omgeving, zowel buurtbewoners als de natuur.

- die natuur is ook ons unique selling point

- dus inkomsten die deze ontwikkeling genereert, zouden best ook geïnvesteerd worden in natuur. ( Misschien dat er binnen 10 jaar een boer in Postel beslist om zijn velden te laten verwilderen, omdat er meer geld te verdienen valt met Wolf Safari’s te organiseren, voor al die toeristen die ook de Molse Meren komen bezoeken. 😉)

- Een ontwikkeling aansluitend op de dorpskern, vrijwaart natuur op andere plekken

 Mogelijk protesteren de buurtbewoners, of is er niet genoeg plaats.. aan land. Heel, of een gedeelte van die ontwikkeling kan ook gebeuren op het water.  Een ontwikkeling aansluitend op de dorpskern, vrijwaart ook de natuur op andere plaatsen, en lijkt me stedenbouwkundig ook het meest logisch.

Een cocktail, iemand? Op een houten steiger boven het water, de zon zien onder gaan boven het meer, een warm briesje, wat leuke locals, enkele mooie Italiaanse dames, wat knappe Spanjaarden, ne plezante Fransman, en ja… die Duitsers en Hollanders zijn er ook, maar ’t zijn toffe! 😉

 Ja, dromen mocht even, but for real; wij kunnen hier in Mol een mooie vakantiebestemming creëren, en hoe erg de klimaatverandering ook is, het speelt in dit verhaal in onze kaart. Bovendien zou Minister Zuhal nog wat geld ter beschikking hebben om de toeristische sector te ondersteunen na Covid.

Ik hoop dat de gemeente Mol alleszins de nodige ambitie aan de dag legt, en haar en onze dromen ook werkelijkheid wil maken. Als ik daarbij enigszins kan helpen, graag!